70095 Curtiss Tomahawk IIb

Tomahawk Mk IIB 1/72 (70095)

Curtiss Tomahawk Mk IIB był brytyjską wersją Hawk 81A-3, odpowiadającą amerykańskiemu P-40C. W 1941 roku samoloty te trafiły w większej liczbie na Bliski Wschód, gdzie służyły w dywizjonach RAF i lotnictwa Commonwealthu podczas intensywnych walk nad Afryką Północną.

Tomahawki szczególnie mocno zapisały się w historii 112. Dywizjonu RAF. To właśnie na jego samolotach pojawiły się efektowne rekinie paszcze, które stały się później jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów związanych z całą rodziną P-40 i zainspirowały podobne oznaczenia słynnych Flying Tigers w Chinach.

Zawartość zestawu

• części plastikowe na jednej ramce z szarego tworzywa,
• części przezroczyste oraz Arma Jig na jednej ramce,
• maski do oszklenia i kół,
• kalkomanie Cartograf z trzema wariantami malowania i oznakowania,
• kod umożliwiający pobranie plików 3D do samodzielnego wydruku rur wydechowych, luf karabinów maszynowych i celowników, fotela pilota z brytyjskiego pasami.

Planowana wysyłka zestawów: trzeci tydzień października 2026.

Warianty malowania i oznakowania

AN337/GA-F – Tomahawk Neville’a Duke’a

Curtiss Tomahawk Mk IIB, AN337/GA-F, 112 Dywizjon RAF (Royal Air Force), P/O Neville Frederick Duke, LG.122, Egipt, grudzień 1941.

AN337 był drugim Tomahawkiem oznaczonym GA-F, na którym Neville Duke latał podczas intensywnych walk związanych z operacją „Crusader”. W przeciwieństwie do wcześniejszego AK367 samolot nosił już pustynny kamuflaż, a jego najbardziej charakterystycznymi oznaczeniami były efektowna rekinia paszcza 112. Dywizjonu oraz duże białe litery GA-F.

Duke należał do pilotów, którzy właśnie na Tomahawkach zaczęli budować swoją wojenną reputację. W grudniu 1941 roku walczył na AN337 z samolotami niemieckimi i włoskimi, aż maszyna została uszkodzona w walce i utracona po przymusowym lądowaniu.

AN355/R „Snifter” – 3 Squadron RAAF

Curtiss Tomahawk Mk IIB, AN355/R „Snifter”, 3 Dywizjon RAAF (Royal Australian Air Force), LG.102 Sidi Heneish, Egipt, wrzesień–październik 1941.

Samolot używany m.in. przez F/L Alana C. Rawlinsona i F/O Lindsaya E. Knowlesa. AN355 zachował Temperate Land Scheme – Dark Earth i Dark Green, wykonany w amerykańskiej fabryce odpowiednik brytyjskiego schematu kamuflażu. Charakteru dodawały mu niewielkie indywidualne oznaczenia na osłonie silnika oraz duża biała litera „R”.

AN355 został zestrzelony 12 października 1941 roku w rejonie Bir Sheferzen. Pilotujący go Sgt Thomas D. Parker zginął.

AK367/C „Pontiac” – 112 Squadron RAF

Curtiss Tomahawk Mk IIB, AK367/C „Pontiac”, 112 Dywizjon RAF (Royal Air Force), F/O Douglas G.H. McDonald, LG.102 Sidi Heneish, Egipt, wrzesień–październik 1941.

AK367 zachował fabryczny kamuflaż Temperate Land Scheme – Dark Earth i Dark Green, ale nosił już charakterystyczną rekinia paszczę 112. Dywizjonu. Jej forma różniła się od późniejszych wersji tego oznaczenia, pokazując, jak szybko rozwijał się słynny motyw. Dodatkowym indywidualnym oznaczeniem była głowa Indianina na burcie, znak marki motoryzacyjnej Pontiac.

Tomahawk Mk IIB – rekin nad pustynią

Tomahawk Mk IIB był eksportową odmianą Curtissa Hawk 81A-3, odpowiadającą amerykańskiemu P-40C. Napędzany silnikiem Allison V-1710, był uzbrojony w dwa wielkokalibrowe karabiny maszynowe Browning .50 cala w kadłubie oraz cztery Browningi .303 cala w skrzydłach. Ulepszone samouszczelniające się zbiorniki paliwa zwiększały jego odporność na uszkodzenia w porównaniu z wcześniejszymi Tomahawkami.

W 1941 roku Tomahawki weszły do służby bojowej na Bliskim Wschodzie. W dywizjonach RAF, RAAF i SAAF zastępowały starsze typy myśliwców, między innymi Gladiatory i Hurricane’y. Nie były idealnymi myśliwcami wysokościowymi, ale nad Pustynią Zachodnią ich mocna konstrukcja i dobre osiągi na małych i średnich wysokościach okazały się cennymi zaletami.

W drugiej połowie 1941 roku Tomahawki uczestniczyły w coraz cięższych walkach nad Libią i Egiptem. Szczególnie intensywnie walczyły podczas operacji „Crusader” w listopadzie i grudniu 1941 roku. Wkrótce potem zaczęły ustępować miejsca nowszym Kittyhawkom, ale w ciągu kilku miesięcy walk zdążyły zbudować reputację, która miała towarzyszyć rodzinie P-40 przez resztę wojny.

Od Temperate Land Scheme do pustynnego kamuflażu

Tomahawki przeznaczone dla Brytyjczyków opuszczały amerykańskie zakłady w kamuflażu odpowiadającym Temperate Land Scheme – Dark Earth i Dark Green na górnych powierzchniach oraz jasnym kolorze spodu. Do jego wykonania używano amerykańskich farb dobranych do brytyjskich standardów kolorystycznych, między innymi produkowanych przez DuPont.

Na Bliskim Wschodzie część maszyn dostosowywano do pustynnego otoczenia. Najbardziej charakterystyczną zmianą było przemalowanie zielonych pól kamuflażu jaśniejszym kolorem, najczęściej identyfikowanym jako Middle Stone, przy pozostawieniu Dark Earth. W rezultacie obok siebie mogły służyć Tomahawki zachowujące fabryczny Temperate Land Scheme oraz maszyny już przemalowane w pustynne kolory.

Trzy malowania w zestawie 70095 dobrze pokazują tę ewolucję. AN355 z 3. Dywizjonu RAAF i AK367 ze 112. Dywizjonu zachowały Temperate Land Scheme, podczas gdy późniejszy AN337 Neville’a Duke’a reprezentuje już charakterystyczny wygląd Tomahawków walczących nad pustynią pod koniec 1941 roku.

Skąd wzięły się rekinie paszcze?

Najbardziej rozpoznawalną jednostką używającą Tomahawków stał się 112. Dywizjon RAF. Latem 1941 roku na jego samolotach pojawiły się oczy i ogromne paszcze wykorzystujące charakterystyczny kształt wlotu powietrza pod silnikiem.

Za prawdopodobną inspirację uważa się podobne oznaczenia niemieckich Bf 110 z II./ZG 76, choć istnieją także inne wyjaśnienia pochodzenia tego pomysłu. Rekin szybko stał się znakiem rozpoznawczym 112. Dywizjonu.

Wkrótce motyw przejęli piloci American Volunteer Group walczącej w Chinach. Słynne Flying Tigers sprawiły później, że rekinia paszcza stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli całej rodziny P-40. Jej historia zaczęła się jednak wcześniej – między innymi na brytyjskich Tomahawkach walczących nad Afryką.